Gedicht EstherPorcelijn

De Delft

Gezonken te Scheveningen,
opgestaan te Rotterdam

Een echte schipper is nooit bang
wordt nooit draaierig, heeft geen last.
Een echte schipper houdt mij vast
tussen sterke arm en sterke arm.

Mijn schipper ging op avontuur
Langs verre landen en hoge golven
Hij zou mij, onder moed bedolven,
beminnen tot het laatste uur.

Hij zei me dat ik de mooiste was
Haast zo mooi als donkerblauw
of als het gladste grenenhout
voor een slanke hoge mast.

Ik bleef altijd zijn tweede vrouw
zijn linieschip was zijn geliefde.
Ik wist, mocht ik hem laten kiezen,
dat hij mij laten varen zou.

Het schip was waar hij kon bestaan
Waar hij kon deinen en kon dromen,
Waar alles mocht zijn en komen
en mythes konden vergaan.

Mijn schipper heeft zijn hart verkocht
aan de Scheveningse zee.
Het liefste zonk ik met hem mee,
gelukkig heb ik de replica nog.

 

-Esther Porcelijn, november ‘14